Oer-urnen voor natuurbegraven
Het overlijden van een dierbare brengt verdriet en herinneringen met zich mee. Mooie, positieve, warme en soms ook minder positieve herinneringen. En in die mix van emoties moeten allerlei beslissingen worden genomen. Beslissingen als begraven of cremeren en welke begraafplaats of wat te doen met de as.
Na een crematie kan de as bijvoorbeeld uitgestrooid worden maar ook thuis worden bewaard of bijgezet worden op een begraafplaats. Een andere mogelijkheid is om de as in een urn te begraven in een natuurgraf, bijvoorbeeld op een plek op een natuurbegraafplaats.
Het uitzoeken van een mooie plek in de natuur en het vinden van een passende urn zijn een belangrijk onderdeel in het rouwproces.
De urnbegraving
Er is steeds meer oog voor de natuur en onze eigen rol daarin. Natuurbegraafplaatsen en op een verantwoorde manier begraven worden, passen in de manier waarop we met onze leefomgeving om willen gaan. Tevens de behoefte om weer dicht bij de natuur te staan. Oude rituelen te herleven. Deze oude manier van begraven sluit goed aan bij deze behoefte.
Het gebruik van urnen gaat ver terug tot de oude beschavingen. De oude Grieken, Romeinen en Etrusken cremeerden hun overledenen. De as resten werden in klei-urnen begraven in urnenvelden.
Oer-urnen zijn gemaakt van ongebakken klei. Daardoor zijn ze oplosbaar in de aarde. Zo zullen ze uiteindelijk uiteenvallen. As en klei vermengen met de aarde en gaan op in de natuur. Van einde naar begin.
